64 il bundan öncə Yaponiyaya atılan bombaların yarası hələ də sağalmayıb
64 il bundan əvvəl Amerika Birləşmiş Ştatları İkinci Dünya müharibəsinin sonunda Yaponiyanın Xerosima şəhərini bombaladı. Və nəticədə 100 min nəfər həlak oldu. Amma buna baxmayaraq, SSRİ deyilən nəhəng, həm də onun rəqibi olan bir dövlət dağılana qədər ABŞ haqda heç də pis fikir formalaşmadı. Yalnız sosialist siyasi sistemi dağılandan sonra Birləşmiş Ştatlar dünyanın yeganə fövqəldövlətinə çevrildi. Və bundan sonra illər uzunu dünyanın əksər ölkələrinin xalqlarının demokratik, humanist bir dövlət kimi tanıdığı Amerika haqda təsəvvürlər yavaş-yavaş dəyişməyə başladı. Bəli, demokratiya pərdəsi altında məzlum xalqları zülmə düçar edən, onların sərvətlərini talayan dövlətin məhz Amerika olduğu indi hamıya bəllidir. Sadəcə iki supergücdən biri kimi keçmiş SSRİ-nin mövcudluğu bu həqiqəti pərdələyir və mütləq əksəriyyət təşkil edən kapitalizm dünyasının bunu dərk etməsinə imkan vermirdi. Bu gün isə Amerikanın əsl siması birmənalı şəkildə bütün dövlətlər və xalqlar tərəfindən dərk olunmağa başlayıb. Amma maraqlıdır ki, düz 64 il öncə - 1945-ci il avqustun əvvəlində bu dövlətin hərbi hava qüvvələrinə məxsus bombardmançı təyyarəsinin Xerosimaya atdığı bomba o vaxt Amerika hökuməti haqda təsəvvürləri demək olar ki, dəyişməmişdi. Bu isə çox güman ki, iki siyasi sistemə bölünmüş dünyanın qüdrətli dövlətlərinin keçmiş SSRİ-nin deyil, Birləşmiş Ştatları dəstəkləməsinin nəticəsi idi. Əlbəttə, bu kütləvi qırğında insan amilinin olması siyasətinin istiqamətlərindən asılı olmayaraq əslində özünü humanist adlandıran hər bir ölkəni məsələyə tamam başqa prizmadan yanaşmağa vadan etməliydi. Təəssüf ki, belə olmadı. Bu isə ABŞ hökumətini başqa ad altında yeni-yeni cinayətlər törətməyə, necə deyərlər, həvəsləndirdi. Bütün bunlara baxmayaraq, əlbəttə, Amerika hökumətinin kütləvi qırğın siyasəti dünyanın sülhsevər dövlətlərinin və xalqlarının diqqətindən yayınmamışdı. Əslində Hitler Almaniyasının məğlubiyyəti ilə İkinci Cahan savaşının da bitməsindən sonra şərq tərəfdən SSRİ-yə qarşı qoşun çıxaran Yaponiyanın bombalanmasına ehtiyac da yoxuydu. Yəni Xerosima və Naqasakinin bombalanmasını həmişə Sovet İttifaqına qarşı düşmən mövqeyində olan Amerikanın hərbi yardımı kimi qəbul etmək mümkün deyil. Əks halda bu dövlət həmin yardımı sovet-alman cəbhəsində qızğın və həlledici döyüşlərin getdiyi vaxt etməli idi. Amma məlum olduğu kimi, istər Amerika, istərsə də İngiltərə hökuməti o vaxt tərəflərin bir-birini daha çox məhv etməsində maraqlıydı. Və bu maraq çox təəssüf ki, bütövlükdə 50 milyon insanın məhvi ilə nəticələndi. İndi heç kəsə sirr deyil ki, ABŞ hərbi hava qüvvələrinin Yaponiya şəhərlərinə atom bombası atmaqda məqsədi əslində onun bu cür dağıdıcı güclü silaha malik olması barədə SSRİ-ni xəbərdar etmək idi. Digər tərəfdən, "humanist" dövlət özünün həmin silahını on minlərin başında sınaqdan keçirmək istəyirdi. Və keçirdi də. Xatırladaq ki, sözügedən şəhərlərin bombalanması nəticəsində 100 min nəfər həlak oldu. Təxminən elə bu qədər insan da şikəst olmuşdu. Amma Amerikanın insanlığa vurduğu zərbə təkcə bununla bitmədi. Şüalanmadan zərər çəkən çoxlu sayda Yaponiya vətəndaşlarının həmin xəstəliyi irsən özündən sonrakı nəsillərə də keçirməsini nəzərə alsaq, törədilmiş vəhşiliyin dəhşətlərinin miqyası haqda aydın təsəvvür yaranar. Həmin vaxtdan 64 il keçməsinə baxmayaraq, bu gün də insanlar kütləvi şəkildə şüa xəstəliyindən əziyyət çəkməkdədir. Və yəqin ki, bu vəziyyət hələ uzun müddət davam edəcək. Bu gün Əfqanıstanda, İraqda, Fələstində və dünyanın əsasən müsəlmanlar yaşayan digər yerlərində Amerikanın və onun əlaltısı olan İsrailin eynən bu cür qırğınlar törətməsi bu dövlətin 64 il bundan öncəki siyasətinin dəyişmədiyini göstərir. Dəyişən isə yalnız dövlət başçıları və onların insanları kütləvi şəkildə məhv etmələrinin daha müasir formasıdır. Bütün bunları düşündükcə əslində Hitler faşizmi ilə ABŞ faşizmi arasında fərqin olmadığı qənaətinə gəlmək olar. Günahsız insanları məhv etməyin forması və kimliyindən asılı olmayaraq buna fitva verən də, icra edən də məsuliyyət daşıyır. Hətta fövqəldövlət olsa belə. Amma əfsuslar olsun ki, zaman bu müdhiş olaya hələ öz qiymətini birmənalı şəkildə verə bilməyib. Bununla belə ümid etməyə dəyər ki, bütün miperiya və təcavüzkar dövlətlər kimi Amerika da öz lazımi qiymətini alacaq.
