Azərbaycanda güllər niyə belə solğun,
Təbəssümü dodaqlarda quruyan
üzlər niyə belə yorğun?
Cənnət qoxulu çiçəklərin boynu
niyə belə bükük-bükük,
Niyə könüllər incik,
ürəklər nədən olmuş sökük-sökük?
Karvan çəkən yollarımız nədən belə
tənha, üzgün,
Kimsə yoxmu buralardan yolun salan,
başın alıb hara gedir yollar belə
qərib, küskün?
Dağ döşü yamaclar niyə vermir daha
dağlarımıza qürur, yaraşıq,
Xırmanlar dolduran sarı-sünbül zəmilərin
halı nədən belə, qarışıq?
Xımır-xımır qaynayan bulaqlar
içildikcə niyə dodaqlardan
bal süzmür daha,
Niyə çaylar yaraşığı yaşılbaş sonalar
qanad çalıb sularımızda üzmür daha?
Nə oldu ki, uca-uca dağlarımız
gözümüzdə hər gün xırdalandı,
təpələndi,
Ocaq üstə ocaq çatan ellərimiz
nədən belə öz yurdundan pərən düşdü,
səpələndi?
Şirin sular ağzımızda acılaşdı,
Türksüz qalan yurd içində haray çəkdi,
mavi gözlü qurd ulaşdı.
Qurudumu çaylarımız, tutuldumu gözləri
dumduru çeşmələrin, bulaqların?
Sizlər deyin, ey qəlbi donuq biganələr,
kimdən soraq sorağını indi,
haykanuşlar kefin çəkən yaylaqların.?
Harada qaldı düşmən üstə tappır-tuppur,
kişnərtili atlar çapan, igid atlılar,
Hanı mənim barmaqları qızıl naxış vuran,
hana quran, ağır elim, elatlılar.
Üz döndərib getdi bizdən dağlar maralı,
dəli ceyran hayana,
Çıxan canın nə faydası,
el yığışa, ha ağlaya, ha yana?
Nədəndir könlüm keçir,
əlim yetmir Qarabağa,
Arsız aşıq, ölmədin sən,
al sazını, bir şikəstə çal,
qaragünlü Qarabağa.
Aşıq, yağmalanan yurd boyunca
səsin yetən bir türkü çal bəmdən zilə,
Aşıq, bir türkü çal,
Şuşasından ayrı düşən Xarıbülbülə.
Aşıq, ağısını de,
bədəndən ayrı düşən canın,
Ağısını de,
sinəsinə dağlar çəkilən Azərbaycanın.
Əzizinəm yanan gəlsin,
Can evimə canan gəlsin,
Fələk durub qəsdimizə,
Dərdimizi qanan gəlsin.
|
