Azərbaycan Təhsil
Nazirliyinin qarşısında "Hicab bizim namusumuz, təhsil bizim haqqımız" şüarını
səsləndirən inanclı insanların səsini eşidərkən, həm sevindim, həm də narahat
oldum. Sevinməyimin və narahat olmağımın bir neçə səbəbi var ki, bu barədə
sizləri də bilgiləndirmək niyyətindəyəm.
Təxminən 1000 nəfərin iştirakı ilə mitinqdə iştirak edən bir
jurnalist kimi, özümü çox xoşbəxt hiss edirəm. Çünki
nazirlik
qarşısına
toplaşan
insanlar
öz
haqlarını
sivil
formada
tələb
edir
və
qanunsuzluğa
son
qoyulmasını
istəyirdilər. Məni
də
bir
anlıq
Təhsil
Nazirliyinin
qarşısında
xoşbəxt
edən, zülmə
məruz
qalmış
və
haqları
pozulan
insanların səsini işıqlandırmağa dəstək
olmağım
idi. İnsan
haqları
kobud
formada
pozulan
vətəndaşlarımıza
dəstək
göstərmək
dinindən, irqindən, milliyyətindən
və
peşəsindən
asılı
olmayaraq,
hər
bir azərbaycanlının
borcudur.
Amma
əfsuslar
olsun
ki, Azərbaycanda
özlərini
jurnalist, şair
və
ya
publisist
hesab
edən
xanımlar
və
bəylər, qanuni
yolla
öz
haqlarını
tələb
edən
və
sivil
formada
etiraz səsini qaldıran Azərbaycan
Respublikasının
vətəndaşlarına
nəinki
dəstək
durdular, əksinə
onları
top
atəşinə
tutmağa
başladılar.
Əvvəldə qeyd etdiyim kimi, etiraz aksiyasında narahat olduğum
məqamlar da vardı ki, onlar özünü qabarıq formada göstərdi. Bəziləri inanclı
şəxslərin sivil formada etirazını, nazir və prezidentə bir vətəndaş olaraq
səslənmə haqqını həzm edə bilməyərək, narahat olmağa başlayıblar.
Əslində
inanclı
kütləyə
qarşı
olan
bu
təzyiqlər
başa
düşüləndir. Çünki
Təhsil
Nazirliyinin
qarşısında
keçirilən
nümayişdə
inanclılara
təkcə
yoldan
keçən
insanlar
deyil, elə
polislərin
özü
də
dəstək
verirdilər. Onlar
vəzifə
borcunu
yetirmək
məcburiyyətdən
dindarların
qarşısına
çıxdıqlarını
bildirirdilər.
Göründüyü
kimi, Təhsil
Nazirliyinin
orta
məktəblərdə
hicablı
şagirdlərin
buraxılmaması
ilə
bağlı
verdiyi "fətvalar", təkcə
inanclı
kütlə
tərəfindən
deyil, taksi
sürücüsündən
tutmuş
Post Patrul
Xidmətinin
əməkdaşına
kimi
hamını
narahat
edir. Azərbaycan
əhalisinin
əksəriyyəti
bir
ağızdan "bu
nə
qanundur, bu
nə
haqsızlıqdır",
- deyə
təhsildə
aparılan
kommunistsayağı
islahatlara
öz
etirazını
bildirir.
Ola
bilər ki, bəzi kəslər sözümlə razılaşmasınlar. Amma onların nəzərinə çatdırmaq
istəyirəm ki, dünyanın bir çox inkişaf etmiş orta məktəb və universitetlərində
hicablı formada təhsil ocağına daxil olmaq və təhsil almaq qadağan olunmayıb.
Məşhur "Oxford" Universitetinin 38 kollec və məktəbinin heç birində hicab
məhdudiyyəti yoxdur. Bundan əlavə, dünyəvi, tolerant müsəlman ölkəsi olan
Azərbaycanda məktəblilərə qarşı hicab qadağası olduğu halda, müsəlman olmayan
bir çox dövlətlərdə hicab nəinki məktəbli forması kimi, həmçinin polis, səhiyyə,
ordu və s. sahələrdə də vahid geyim formasının tərkib hissəsi kimi qəbul edilir.
Sonda qeyd etmək istərdim ki, adını "dindar" və ya "seyyid"
qoyub Azərbaycanda at oynadan bəzi fırıldaqçı və falçıların etdiyi cinayətləri
inanclı insanların adına yazmaq istəyənlər, gözlərini yaxşı açıb kimin-kim
olduğunu ayırd etsinlər. Ölkəmizdə "moşennik" peşəsi kifayət qədər inkişaf
etdiyi üçün, bütün sahələrdə bu peşənin təmsilçiləri var. Əgər hər hansı bir
məkanda cinayət baş veribsə, onda məsələni polis araşdırmalı və həll etməlidir.
Daha bu məsələdə inanclı kütləni ittiham edib, onlara ləkə yaxmaq, boş-boş
sözlər yazmaqla qarı nənəlik etmək lazım deyil. Əslində qadın tayfasının çox
danışmağa meylli olduğunu bilərək, bəzilərinin inanclı qadınlara qarşı mənasız
sözlər işlətməsini başa düşmək o qədər də çətin deyil. Kimisə təhqir edərək
haqqına girmək fikrində deyiləm. Sadəcə olaraq, Təhsil Nazirliyinin qarşısında
keçirilən mitinqdəki dindar xanımlara bəzi adın qoyulmasını tənqid edir, bu
ifadəni işlədənlərə zəif, çarəsiz və qorxaq kimi baxıram. Amma onlara məsləhətim
budur ki, qanuni yolla öz haqlarını tələb edən və sivil formada etiraz edən
Azərbaycan Respublikasının vətəndaşlarına ad qoymaqdansa, onlara dəstək
olsunlar. Çünki bu onların biz azərbaycanlı kimi mənəvi və qadınlıq
borcudur.