Uzun müddət idi ki, görüşə bilmirdik. Hər dəfə zəngləşib görüş vaxtını və yerini müəyyənləşdirəndə bir qəmbər-qulu çıxırdı. Bu dəfə isə qərarımızda qətiyyət göstərib, görüşəcəyimiz vaxtı dəqiqləşdirdik. Yer isə həmişəki kimi dəyişməz qaldı - MİLLİ BULVAR.
İş vaxtının başa çatmasını səbirsizliklə gözləyirdim. Nəhayət, 14 saylı marşruta minib, Sahilə tərəf yollandım. Marşrutdan düşən kimi, ətrafdakılardan gizlətdiyim, ucuz və arxası qopmuş telefonu utana-utana çıxartdım, sonra dostumun nömrəsini yığıb, "yes" düyməsini sıxdım. Telefon çağırsa da, cavab vermədi, dostum. Zəngin səsini eşitmədiyini güman edib, təkrar aramaq istədikdə gördüm ki, çox xırda addımlarla heç kimi görmürmüş kimi dənizin kənarında hərəkət edir. Xəzərin mehi saçını elə sığallayıb, bihuş etmişdi ki, ətrafdan təcrid olunmuş kimi görünürdü. Əslində zamanın ona qarşı etdiyi haqsızlıqlardan Xəzərə şikayət edən dostum, yəqin ki, uzun müddət cavab ala bilməyəcəyini anlayırdı. Ona görə də başqa bir çıxış yolu aramaq və Xəzərlə yerdə deyil, məhz təmiz səmada dərdləşmək üçün asimana çəkilmişdi, sanki. Düşüncə səmasında cövlan vuraraq, xəyal dünyasından ayrılmaq istəmirdi...
Amma bu dünyadan ayırmaq məcburiyyətində idim. İri addımlarla yaxınlaşıb, bərk-bərk Xəzərin qolları arasına sıxılan dostumun əlini sıxdım. Quqaclaşıb, hal-əhval tutduq. Çox sevindi. Onun sevinci parıldayan gözlərindən açıq-açkar seçilirdi.
Gəl, bir az gəzək deyib, addımlamağa başladı. Ümumi vəziyyət haqqında bir-birimizə qarşılıqlı suallar verirdik...
"Qarabağ, Qarabağ" sədaları hər ikimizin diqqətini danışdığımız mövzudan bir anlıq ayırdı. Dostum, aksiyadır deyib, o istiqamətə tərəf hərəkət etməyə başladı. Siyasi-ictimai hadisələrə biganə qalmayan dostum, bu dəfə də kimlərin və nə tələbi ilə aksiya keçirdiklərini bilmək istəyirdi. Həm də bu şuarlar onu çox təəccübləndirmişdi. Axı nəinki, bulvarda heç şəhərin cəmiyyət az olan yerlərində heç kimin aksiya keçirməyə cəsarəti çatmır. Əslində Bakı sahibinin düz burnunun ucunda "Qarabağ" deyə qışqırmağa cürət edən şəxslər onu mat qoymuşdu.
Mən isə söhbətin nədən getdiyini yaxşı bilirdim. Ona görə də sakitcə, üzümü ona tutub, hə, bu gün "Qarabağ" oynayacaq, fanatlardır, dedim.
... qarşıda çox izdihamlı bina var idi. Dostum binaya girib, mərtəbələrini gəzməyi təklif etdi. Yaxınlaşıb, içəri keçdik. Elə bil digər ölkəyə daxil olduq. Zehnimdə ilk yaranan sual bu oldu, görəsən bu kimindir? O da eyni cür fikirləşdiyini dedi. Bir neçə mərtəbəsini gəzdik. Heyran qalmışdıq. Binadan çıxanları isə isti və yandırıcı külək qarşılayırdı...
Artıq ayrılıb, kirayələdiyimiz yuvamıza getməli idik. Amma söhbətimiz hələ uzanırdı. Bu uzanmaq həm də ona görə idi ki, sonda adəti üzrə cibimizdə olan qəpik-quruşu çıxarmalı və ata malı kimi tən yarı bölməli idik. Elə də etdik. Sonra bir-birimizi uca və qüdrətli Yaradana tapşırıb, bizi yaşadığımız mənzilə tərəf aparan marşruta mindik. Bu fikirlə ki, görəsən niyə son mənzilə gedən marşrutda olduğumuzu anlamırıq? Bir də ki, bu marşrutdan ancaq Allah dərgahında enə biləcəyik, axı!
|
