20 Yanvar faciəsindən nə az, nə çox düz 20 il keçdi. Bir insan ömrünün 1/3 hissəsi. Bu müddətdə istiqlal şəhidləri görəsən ruhən bizdən razı qalıblarmı? Görəsən, qanları yerdə qaldığı üçün onlar kimi günahlandırırlar? Yaxud, nəsə deyə bilsəydilər, ildə bir dəfə ŞƏHİDLƏR XİYABANININ ziyarətinə gedəndə bizi hansı sözlərlə qarşılayardılar? Nə demək istədiklərini yaxşı bilməsək də, bizdən narazı qaldıqlarını güman etmək olar. Bunun üçün bizim onlara görə nə etdiyimizi ortaya qoyub düşünmək yetərlidir. Hər il ənənəvi olaraq, eyni adamlar ittiham olunur, eyni fikirlər səsləndirilir, eyni qaydada şəhidlər xiyabanına baş çəkilir....

Bircə eyni olmayan Qafqaz Müsəlmanlar İdarəsinin sədri hörmətli Hacı Allahşükür Paşazadə cənablarının Milli Məclisə ünvanladığı müraciətdir. Gecikmiş olsa da, təqdirəlayiq haldır. Amma bu müraciətin gündəmdə nə qədər qalacağı çoxları kimi mənə də qaranlıqdır.

Yaddaş demişkən, bir xalq kimi hafizəmizin zəifliyini etiraf etməliyik. Daha doğrusu unutqanlıq bir mərəz olub, keçib bu millətin boğazına...

Tarix boyu xalqımız olmazın işgəncələr çəkib, zülmlərə məruz qalıblar. Amma yaraları balaca qaysaq bağlayan kimi hər şey yaddan çıxararaq, tarixin ən qaranlıq və dərin dərəsinə yuvarlayıblar. Elə götürək 20 Yanvar hadisəsini. İldə bir dəfə hərə əlinə bir qərənfil alıb şəhidlərin ziyarətinə tələsir. Yaxud böyük bir əklil bağlatdırıb, üstünə də hansısa təşkilatın adını yazdırıb, qoyur memorial kompleksin üstünə. Bu, bəyənilən haldır. Başqa vaxtlar da şəhidlər yada düşsə, daha yaxşı olmazmı?! Şəhidlər xalqın və millətin vüqar mənbəyi - qürurları deyilmi? Unutmamalıyıq ki, Şəhidlər Xiyabanı bizim hüzn yerimiz olmaqla yanaşı, həm də qəhrəmanlığımızın və cəsarətimizin göstəricisidir. Əlbəttə ki, şəhidi olmayan xalqı kölə hesab edirlər. Bəs, biz necə? Kölə olmadığımıza görə şəhidlərimizin pak və müqəddəs ruhlarına and içə bilərikmi? Təbii ki, bu sualın cavabını hər bir azərbaycanlı öz vicdanı qarşısında daha yaxşı bilir.

Belə cümlələrlə kiməsə qəhrəmanlıq dərsi vermək istəmirəm. Sadəcə, canlarını vətən, namus və qeyrət uğrunda qurban verənlərin yaddan çıxması adama təsir edir. Artıq 20 ildir ki, məlum faciə siyasi və hüquqi qiymət almayıb, yaxud hadisəni törədənlər cəzalandırılmayıblar. İndi-indi Haaqa məhkəməsi yada düşür. Baş prokuror Zakir Qaralov cinayətkarların cəzalandırılacağını deyir. Elə təsəvvür edin ki, həmin proses baş tutdu. O zaman qanlı hadisəyə imza atanlar 50-55 yaşlarında idilər. İndi isə artıq ömürlərinin qürub çağını yaşayırlar. Artıq onlar üçün heç bir fərq yoxdur. Amma heç olmasa beynəlxalq aləmə məlum olar ki, Azərbaycanda belə bir qanlı hadisə baş verib.

Təkcə 20 Yanvar qırğını deyil. Xocalı, Şuşa və başqa rayonların işğalı, yaxud hansısa ümumixalq faciəsi ildönümlərindən başqa vaxtda heç kimin yadına düşmür. Elə daim özünü haqq və ədalət carçısı sayan mətbuatımız da unutqanlıq edir. Belə mövzulara yazı, qonorar xatirinə müraciət edilir, sanki! Bir neçə mətbu orqan istisna olmaqla bu mövzuya mütəmadi müraciət edən kütləvi informasiya vasitəsi görməmişik. Əslində heç kimi qınamağa yer qalmır. Axı onlar da bu millətin nümayəndələridir!...