Bugünlərdə neçə aylardır haqqında bəhs edilən 2012 adlı filmə baxdım. Gözəl filmdir. Çox böyük məharətlə işlənib filmin üzərində. Başağrısı olsa da, sizlərə filmin qısa süjet xəttini yazmaq istəyirəm. Amma təbii ki, əsl məqsədim film barədə danışmaq deyil.

Filmdə Mayya təqviminə görə, 2012-ci ildə qiyamət gününün olacağı, Yer üzündə fəlakətlərin baş verəcəyi bildirilir. Filmdə süjet xəttləri 2010-cu ildən başlayır və filmin qəhrəmanı, Ağ Evin işçisi Dr.Edrian Helmsli Hindistanda yaşayan bir dostunun yardımı nəticəsində öyrənir ki, Yerin daxilində qorxunc prosesler baş verməkdədir və tezliklə sözügedən proseslər Yer kürəsində həyatın sonunu gətirəcək.

O, bu məsələ ilə bağlı ABŞ dövlət rəsmiləri ilə görüşmək istəyir və bu məqsədlə təşkil edilmiş rəsmi tədbirdə, hadisədən minimum zərərlə çıxmaq barədə fikirlərini vitse-prezidentə çatdırır.

Daha sonra bu məsələ G8 ölkələrinin toplantısında müzakirə edilir. Və yekun qərar qəbul edilir. Qəbul edilmiş qərara əsasən, Tibetdə dağın içində böyük gəmilər düzəldilir. Ki, Yer üzünü su basdıqda xilas ola bilsinlər. Bu məqsədlə ora bir neçə illik qida ehtiyatı yığılır. Proyektin tamamlanması üçün külli miqdarda maliyyə vəsaitinə ehtiyac duyulur. Bu vəsait isə dövlətlərdən, ayrı-ayrı oliqarxlardan və biznesmənlərdən toplanır. Onlara isə verdikləri pulun müqabilində hazırlanacaq gəmidə yerlərin sənədi verilir. Bu barədə məlumatlı olub kiməsə məlumat verən insanlar isə, kimliyindən asılı olmayaraq müəmmalı şəkildə öldürülürlər.

Beləliklə, 2012-ci il yetişir və Amerikadan başlayaraq, dünyanı fəlakətlər, daşqınlar bürüyür. Və dövlət rəbərlərinə, ayrı-ayrı biznesmənlərə Çinə gəlmək barədə əmrlər verilir. İlk öncə daşqınlar ABŞ-dan başlayır. "Azadlıq" heykəli, Konqres binası, Ağ Ev, Amerikanın ən böyük hərbi gəmisi olan Eyzenhauzer sulara qərq olur. Hətta ABŞ prezidenti də humanistlik göstərərək (!) insanları tərk etmir. Öz vətəndaşları ilə birgə sulara gömülür.

Daha sonra Braziliyada yerləşən və dünyada ən uca hesab edilən İsa Peyğəmbərin heykəlidi uçulub tökülür. Ardınca Vatikan kilsəsi ibadət edənlərin üstünə uçur. Və beləcə ardıcıl olaraq dünyanın tanınmış ibadət ocaqları bir-bir dağılır və ən sonda dağılıb sulara qərq olan Tibet məbədi olur. Təbii ki, sonda həmişə olduğu kimi yenə də Amerikanın köməyiylə dünya xilas edilir. Film beləcə bitir. Amma dünyanı fəlakətlərin bürüyəcəyi ilə bağlı ilk dəfə həyacan təbili çalan hindistanlı alim, dünyanı idarə edən dövlətlər tərəfindən xilas edilmir və o ailəsiylə birgə sular altında qalır.

Amma iş bununla da bitmir. Belə ki, filmdə müsəlmanlarla bağlı bir fakt göstərilir ki, o da insanların namaz qılması səhnəsi olur. Hərçənd ki, bir ərəb şeyxinin milyonlarla dollar verərək gəmidə yer alması da filmdə əks olunub, amma bunun İslam dünyasına, müsəlmanlığa heç bir aidiyyatı yoxdur.

Nə isə, filmdə İslam dünyası ilə bağlı səhnələrin yer almaması, daha doğrusu dağıntı səhnələrinin göstərilməməsi təəcüblü görünür. Bu barədə filmin rejisoru Roland Emmerix qəribə də olsa bildirib ki, İslam dünyasının təzyiqlərindən qorxaraq, İslam dünyasının ibadət ocaqlarının dağılması səhnələrini filmə salmayıb. Bundan əlavə, o həmçinin İslam abidələrinə qarşı belə bir addım atmağa mənəviyyatının yol vermədiyini səsləndirib.

Sözün düzü, xristian bir rejisorun, sionizmin nəzarəti altında olan Hollivud kinostudiyasının istehsalı olan bir filmdə İslam ziyarətgahlarının virtual dünyada olsa belə dağıdılmasından qorxması, çox təəcübləndiricidir.    

Amma gəlin görək bu gün əhalisinin 98 faizi müsəlman olan bir ölkədə məscidlərin sökülməsinə qərar verənlər, İslam dünyasının təzyiqlərindən, müsəlman həmvətənlərinin tənələrindən qorxurlarmı? Tam əminliklə deyə bilərəm ki, yox. Məscidlərin sökülməsinə qərar verən hakimlər, məscidə qarşı iddia qaldıranlar, sanki... xristian deməyə belə adamın dili gəlmir. Çünki az öncə bir xristianın İslam dünyasına qarşı hisslərini tam olduğu kimi çatdırdım. Bəs onda İslam dünyasının bir parçası olan Azərbaycanımızda bu İslamafobiya nədən qaynaqlanır? Yəni bizim bəzi məmurların adi bir xristian rejisoru qədər də olsun İslama hörməti yoxdur?

Bu azmış kimi, bəzi qələm dostlarımız da belə məmurlara yazılarıyla dəstək verirlər. Təbii ki, belələrinə həmişə dolğun faktlarla cavab verilir, amma sionizmin anti-İslam kompaniyası on illərdir məğlubiyyətinə baxmayaraq, hərdən ürək bulandırır.

Bir müddət öncə "Azadlıq" qəzetində dərc olunmuş yazısında Seymur Baycandan sitat gətirərək "Məscidləri məktəblərindən böyük" - deyə replika atan, əvvəllər "Milli Yol" qəzetində bir yerdə çalışdığımız Elnur Astanbəyli belə buyurur: "Rəsmi rəqəmlərə görə bu ölkədə 600 uçulub-sökülən, bir toxunuşdan darmadağın ola biləcək məktəb var. Qeyri-rəsmi mənbələr isə həmin rəqəmin daha çox olduğunu bildirir. Ucqar kəndlərdə vəziyyət daha dözülməzdir. Azərbaycanda kənd var ki, orada donuza "kiş" desən, məktəb binasına girməz, amma şagirdlər, müəllimlər həmin məktəb binasında dərs keçməyə məcburdur. Amma bütün bunlar kimsənin umurunda deyil. Beş-altı mütərəqqi düşüncəli insandan başqa heç kim bu barədə düşünmək istəmir. Hansısa məscidin qapısı qıfıllananda hamı ortaya mövqe qoymaq üçün qələmə sarılır, ucsuz-bucaqsız növbə əmələ gəlir. Ancaq sıra uçulan, dağılan məktəblərə çatanda mürəkkəblər quruyur. Ağızlar "skoç"lanır. Bu gün bir minarənin davasını döyənlər, hansısa məscidin qapısının qıfıllanmasına görə ərşi-gürşü bir-birinə vuranlar Azərbaycanda kitabxanalar sökülüb, dağıdılıb satılanda hardaydılar? Eyni davanı məktəb, təhsil uğrunda aparmağa da cəsarət edərlərmi? Millətin, dövlətin gələcəyi ilə bağlı məsələlərdə ağzına su alıb susanlar məni öz imanlarının, inanclarının səmimiyyətinə necə inandıra bilər?
Nə isə, uzun söhbətdir. Bu söhbətə bir daha, həm də daha geniş qayıtmaq imkanımız olacaq. Hələliksə yazıya dostumuz Seymur Baycanın bir kəlamı ilə nöqtə qoyuram: "Məscidləri məktəblərdən böyük olan ölkənin axırı yoxdur"".

Mən Elnur bəylə eyni bölgədə doğulmuşam. Elnur bəy Qazaxın Astanbəyli, mən isə Tovuzun Aşağı Quşçu kəndində doğulmuşam. Maləsəf, Elnur bəyin sitat kimi gösərdiyi "Məscidləri məktəblərdən böyük olan ölkə" kəlməsi bir az yersizdir. Çünki Elnur bəyin təhsil aldığı məktəb, kəndlərindəki məsciddən böyükdür. Mənim təhsil aldığım məktəb boyda isə bu ölkədə məscid tapmaq olmaz. Amma buna baxmayaraq, bizim kəndin heç məscidi yoxdur. Heç qonşu kndimizdə də yoxdur, heç onun qonşusunda da. Bəs bel olan halda, Elnur bəy nədən narahat olur? Bəyəm bizlər bu ölkədə məktəblərin problemlərini bilmirik və ya danışmırıq? Mənim 1986-1997-ci ildə orta təhsil aldığım üçmərtəbəli məktəbin birinci mərtəbəsinin əksər siniflərində indi döşəmə yoxdur, pəncərələrindən isə heç danışmıram da. Heç istilik sistemi də yoxdur. Heç lövhələri də. Heç normal ayaqyolu da. Heç düz asfalt yolu da. Heç... Heç... Bəyəm mən bunu görmürəm? Yoxsa elə bilirsən bu barədə əlaqədar orqanlara müraciət etməmişəm? Amma təəssüf ki, buna baxan yoxdur. Ən sonuncu dəfə müraciət etdiyim Təhsil Nazirliyindən isə "Məktəb təmir ediləcək məktəblərin siyahısındadır" - deyə cavab verdilər.

Azərbaycandakı uçuq-sökük məktəbləri problemləri barədə dindarların niyə etiraz etməməsinə gəldikdə isə, onu qeyd edim ki, bunun səbəbini gərək qəzetdə işlədiyin üçün sən yaxşı biləsən. İndiyə kimi hansı yazında məktəblərdə hüquqları pozulan dindarlarla bağlı problemi işıqlandırmısan. Sənin çalışdığın qəzetlər bu barədə xəbərləri isə sadəcə hakimiyətə beynəlxalq təzyiqlərin artırılması məqsədiylə verirlər. Bu barədə beynəlxalq təşkilatlar qeydiyyat götürdükdən sonra isə problem unudulur. Bəs sonra nə olur? Sonra o olur ki, dindarlar təhsilsiz qalır. Sonra da sionizmin ölkəmizdəki qulları təhsilsiz qalan dindarları qaraguruhçu adlandırır. Sən bu sadaladıqlarımı məndən yaxşı bilirsən. Bildiyinə baxmayaraq, yenə də dindarları ittiham edirsən. Türklər demiş, "Pes yani".

Elnur, bu ölkədə hər bir şeyin yiyəsi var. Məktəbin də, kitabxananın da, yolun da, tunelin də. Sadəcə məscidlərin yiyəsi yoxdur. Bizlər isə ona yiyə durulmasını istəyirik. Çünki məscidlər bizim mədəniyyətimiz, mənəviyyatımız, namusumuz, qeyrətimizdir. Bu sadalananları itirsək, elə özümüzü də itirəcəyik.