Əvvəla, onu qeyd edim ki, bir-birinin ardınca ABŞ-ın bir neçə təşkilatının - Beynəlxalq Seçki Fondunun (İFES) və Beynəlxalq Respublikaçılar İnstitutunun (İRİ) ölkəmizi tərk etməsi xəbəri məni məyus etdi. Necə olmasa da üz-gözümüz öyrəşmişdi. Ən azı onların vasitəsilə demokratiyanın mahiyyətini dərk edəcəyimizə böyük ümidlər bəsləyirdik...

Sən demə, demokratiya adı altında təcavüzkarın şəxsi maraqları gizlənirmiş. Necə deyərlər, ABŞ özünü süddən çıxmış qaşıq kimi göstərib and-aman edirdi ki, dünyanı xilas edəcək yeganə qüvvə özüdür. Dəfələrlə bəyan edirdik ki, onun demokratiyası qaşıqdan süzülən südün ömrü qədərdir. Süd qaşıqdan süzüldükdən sonra qaşığın öz rəngi göründüyü kimi, Türkiyə-Ermənistan münasibətlərinin yaxşılaşması, Qarabağ münaqişəsinin ölü nöqtədən tərpənməməsi, nə bilim bu kimi yüzlərlə süni bəhanələrin tükənməsi ABŞ-ı öz rənglərini göstərməyə məcbur etdi. İndi də deyirlər ki, guya iqtisadi böhran maliyyə problemləri yaradıb, bu biçarələr də şələ-şülələrini yığışdırıb gedirlər yurd-yuvalarına. Amma əslində deməlidilər ki, müsəlman dünyasında Amerikasayağı demokratiya yaratmağa artıq ümidlər itib.

Əslində indi deyil, təqribən doqquz il əvvəl Qərbin demokratiya donu cırılmışdı. Bu vaxta qədər cırıq libasda gəzməsinə rəğmən deyəsən bir ibrət götürüb. Belə ki, İRİ-nin Bakı ofisinə rəhbərlik edən Amerika vətəndaşı, Respublikaçılar Partiyasının fəalı və prezident Corc Buşla da münasibətləri olan Con Elvis əxlaqsızlıqla məşğul olduğu üçün öldürüldü. Maraqlısı budur ki, İRİ-nin Azərbaycanı tərk edəcəyi tarix də məhz Elvisin qətlinin ildönümünə təsadüf edir.

İnsafən deməliyəm ki, İRİ ölkəmizdə demokratik seçki keçirtmək üçün hakimiyyətə kifayət qədər siyasi və maddi yardım göstərib. Eyni zamanda, cəmiyyəti də hakimiyyətlə əməkdaşlığa təşviq edirdi. Xoşbəxtlikdən böyük pullar və nəhəng enerji layihələri heç bir nəticə vermədi. İqtidar öz bildiyini heç kimlə bölüşməmək prinsipini işə salıb hətta İRİ və İFES kimi təşkilata da dirsək göstərmədən çəkinmədi.  Başqa tərəfdən də respublikaçılar təkcə öz ölkələrində deyil, dünyada demokratlarla rəqabətdə uduzduqlarını hiss ediblər. Görünür hələ ABŞ-ın özündə də demokratiyanı möhkəmləndirməyə çox böyük ehtiyaclar var.

İkincisi, bildiyimiz kimi Azərbaycanda bələdiyyə seçkiləri yaxınlaşır. Ölkəni tərk edən təşkilatların məhz seçki məsələlərilə əlaqədar fəaliyyət göstərdiklərini nəzərə alsaq, bu seçkinin aqibəti açıq sual altına düşür. ABŞ müsəlman ölkələrində özünəməxsus demokratiya quracağına ümidlərini, biz isə saxtakarların keçirəcəyi seçkilərə inamımızı itiririk. Bu proseslərin hansı istiqamətdə inkişaf edəcəyini proqnozlaşdırmaq o qədər də sadə deyil. Amerika demokratiyasının bəşəriyyətə xeyir gətirməyəcəyini müəyyən etmək isə olduqca asan məsələdir. Başqa sözlə, Amerika burnumuzun düz ucunda nehrə çalxalayır. Biz də bu nehrədən yağ, yoxsa ayran çıxacağını gözləyirik. Ümumiyyətlə, bizə Amerikanın yağı, yaxud ayranı lazımdırmı?

Hər halda özümüz özümüzü aldatmayaq. Tarix boyu heç vaxt bizə pay bölən olmayıb. Əksinə, həmişə olan-qalan payımızı da alıb aparıblar.

ABŞ-dan demokratiya istəmirik, təki bizim sakitliyimizi pozmasınlar!