Məhəmməd Kamal Mustafa adlı birisi "İslam və Qadın" kitabında müsəlman kişisini əməlli-başlı biabır edib. Və sanki yazdıqlarının bir kişi kimi özünə dəxli yoxdur.

Nəyə görə danışanda, yaxud, yazanda elə ittihamlı fikirlər işlədirik ki, guya həmin fikirlərin bizə heç dəxli yoxdur? Yəni etiket qaydalarının pozulmasından yazanda, kiminsə qarasınca deyinərək, özümüzü kənarda saxlayırıq. Guya özümüz bütün etiket qaydalarına riayət edirik və bizdən yoxdur. Aydınlıq gətirmək üçün leksikonumuzdakı bir neçə ifadəni diqqətinizə çatdırım: "gic müsəlman", "müsəlmanın sonrakı ağlı", "belə millət olar?", "millət deyilik ki", "qılınc müsəlmanı" və sairə, və ilaxır. Bu sonuncu ifadə lap yerinə düşür. Həqiqətən də qılınc müsəlmanıyıq. Qılınc müsəlmanı olmasaydıq, qılınc gəlib boynumuzun arxasına dirənməzdən öncə dilimizi dinc saxlar, hərəkətimizə isə sərhəd qoyardıq. Yəni ağzımıza gələni o vaxta qədər yazırıq ki, nəhayət, cəzalandırılmaqla özümüzə gəlirik. Bu, məsələnin bir tərəfidir.

Yuxarıda adını çəkdiyim məlum kitabın məlum müəllifi arvadı (diqqət: qadını yox) eşşək və dəvə ilə eyni tutur. Əgər o kəsin (adını tez-tez hallandırmaq istəmirəm) yazdıqlarına məhəl qoyulsa, deməli, dilimizdəki söyüşlər, məsələn  "eşşək oğlu-qızı", "dəvə balası"  kimi söyüşlərdə ünvan düzgündür. Amma gəlin görək həmin o müəllif bu söyüşlərlə də razıdırmı? Yəqin ki, razıdır və güman edir ki, özünün doğmaca anası dəvə, yaxud eşşəkdir.

Gerçəklik budur ki, müəllif məlum heyvanların adını ünvana düzgün göndərməyib. Birincisi, söhbət ANAdan gedirsə, o, ARVAD yox, QADINdır. Və "ay arvad" müraciətinin özü söyüşdən betərdir. Biz QIZ, QADIN və ANA deyirik. Qocalıq baxımından "arvad" deyənlər də yanılırlar. Qadın hər zaman Qadın olaraq qalır. Ona başqa adın verilməsi birinci növbədə həmin adı verənin özü üçün təhqirdir. Yəni məlum kitabın məlum müəllifi öz fikirləri ilə birinci olaraq özünü, öz anasını təhqir etmiş olur və birbaşa söyüşlərə bələnir.

Məsələnin digər tərəfi isə budur ki, sözügedən müəllif öz əlləm-qülləm fikirləri ilə İslam dininə də şübhə toxumları səpmiş olur. Yəni onun məlum kitabı heç şübhə yoxdur ki, anti-islamçılığı təbliğ edir. Çünki əgər müqəddəs Qurani-Kərim kitabında qadın barəsində yüksək fikirlər səslənirsə, dinimiz olan İslamda da belədir. Amma məlum müəllif yazır ki,  "İSLAM QANUNLARINA GÖRƏ, QADINI DÖYMƏK OLAR, ÇÜNKİ QADIN XİSLƏTCƏ EŞŞƏK VƏ YA DƏVƏ KİMİ BİR ŞEYDİR". Elə bu fikirlə də müəllif necə bir üzdəniraq varlıqdan əmələ gəldiyini, dünyaya göz açdığını bəyan etmiş olur.

Heç şübhəsiz ki, Qurani-Kərimi oxumusunuz və orada qadına münasibətin necə olması ilə razılaşmısınız. QURANİ-KƏRİM QADININ CƏMİYYƏTDƏKİ YERİNİ VƏ HÖRMƏTİNİ YÜKSƏKLƏRƏ QALDIRIR, ONUN KİŞİ İLƏ BİRLİKDƏ AİLƏDƏ XÜSUSİ MÖVQE SAHİBİ OLDUĞUNU, UŞAQLARIN TƏRBİYƏSİNDƏ ATA İLƏ YANAŞI MƏSULİYYƏT DAŞIDIĞINI BİLDİRİR. O, KİŞİLƏRƏ QADINLA ZƏRİF BİR MƏXLUQ KİMİ NƏZAKƏTLƏ RƏFTAR ETMƏYİ, ONUN EHTİRAMINI SAXLAMAĞI, MEHR, MAL-DÖVLƏT MƏSƏLƏLƏRİNDƏ ONLARA GÜZƏŞTƏ GETMƏYİ TÖVSİYƏ EDİR. O HƏM DƏ AİLƏ YÜKÜNÜN ƏSASƏN KİŞİNİN ÇİYNİNƏ DÜŞDÜYÜNÜ NƏZƏRƏ ALIB, QADINDAN KİŞİYƏ İTAƏT ETMƏYİ TƏLƏB EDİR. QURANİ-KƏRİM KİŞİYƏ EYNİ ZAMANDA DÖRD ARVAD ALMAĞI İCAZƏ VERSƏ DƏ, ONLARA EHTİYAC, ZƏRURƏT OLMADIQDA BUNU ETMƏMƏYİ, ÖMÜRLƏRİNİ BİR QADINLA BAŞA VURMAĞI MƏSLƏHƏT BİLİR. ALLAH KƏLAMI QADINDAN İSMƏT VƏ İFFƏT, KİŞİDƏN NAMUS VƏ QEYRƏT, ƏR-ARVADDAN İSƏ NÜMUNƏVİ ƏXLAQ TƏLƏB EDİR...