Bilirsiniz, yaşadığımız mühit başdan-ayağa problemlərlə doludur. Elə şeylər var ki, sənin heç o haqda təsəvvürün belə yoxdur. Atalar düz deyiblər: "Başı-na gələn başmaqçı olar". İnsan hamının halına yana bilər, amma başqasının dərdini o vaxt dərindən başa düşmək olur ki, Allah göstərməsin, o bədbəxtlik sənin öz başına gəlmiş olsun. Bu yaxınlarda belə bir bədbəxtlik bizim də qa-pımızı döydü. Yaxın adamım bədbəxt hadisə nəticəsində yandı. Yanıq yarası çox dərin idi. Allah heç kimə göstərməsin! İnsan sifətdən-sifətə düşür. Həkimlər xəstəmizin bəlkə də yaşamayacağını deyəndə hamımız acı həqiqətin necə olduğu-nu o anlarda dərk etdik. Sən demə, yanan xəstə ilə bərabar onun yaxınları da "yanır". Sözün əsl mənasında yandıq. Gündəlik dərman pulları, sarğı pulları, hər növbədə tibb bacılarının haqları ödənilməlidir. Hələ xəstəyə qanın, plaz-manın köçürülməsi daha çətindir. Xüsusən də, əgər sən imkanlı deyilsənsə. Çox şükür, az da olsa yaxşı insanlar var və həmin çətin anlarda bizə kömək oldu-lar. Xəstəmizə qan verməyə yad insanlar gəlirdilər, inana bilmirdim. Heç ta-nımadığımız yad oğlan və qızlar qan vermək üçün növbəyə dayanmışdılar. Məhz belə xeyirxah gənclərin qan varməsi xəstəni həyata qaytardı. Amma problemlər tək bununla qurtarmadı.

İlk günlər kömək edən qohumlar da xəstədən bezib kənara çəkilirlər, qalırsan bir xəstən, bir də sən. Pulun qurtaran kimi xəstəni tələm-tələsik yazırlar evə. Evə gəlirsən pulun yox, xəstənin də dərmanı alınmalıdır. Özün də yaşama-lısan, xəstəyə də baxmalısan, onda deyirsən: yandım, ela yandım... Xəstəxana-dan çıxandan sonra əlillik təqaüdü almaq üçün sənədləşmə işi başlanır. Onda da "yanmağa" başlayırsan.

Xəstəlik sənədini almaq bizə çox çətin başa gəldi. Bəhanə də bu oldu ki, hə-kimimiz xəstəylə bağlı heç bir şey yazmayıb və buna görə də xəstənin 12 günü xəstəlik kağızında qeyd olunmadı. İdarələrdə, müxtəlif yerlərdə lazım olan "şəxsləri" tapanacan özümüz də yorulurduq, xəstə də, bizi aparan sürücü də. Bir soruşan gərək ki, günün günorta çağında, iş vaxtı bunlar hara "qeyb" ola bilərlər? Axı, Allah göstərməsin, bu gün-sabah belə bir hadisə hamımızın ba-şına gələ bilər. Bu yerdə rəhmətlik Mirzə Ələkbər Sabirin çox gözəl bir mis-rası yadıma düşür: "Millət necə tarac olur olsun, nə işim var?"

Çox maraqlıdır ki, yolu soruşa-soruşa gedirsən, hərə bir cür başa salır, yəni tamamilə bir-birinin əksinə. Ona görə də yaxın olan yol uzanır və sən qalır-san yollarda. Təsəvvür edirsiniz, yollarda xərclədiyimiz pul bəlkə də alaca-ğımız puldan çoxdur. Onda öz-özündən soruşursan: "Bütün bunları etməyə dəyər-mi?" Sonra da deyirsən: "Axı bu hələ harasıdır, qarşıda çox işlər var".

Səni o qədər incidib, get-gələ salırlar ki, yanırsan, tüstün başından çıxır. Bir yerdən köməyin olmur, yazıq xəstəni də sürüməlisən idarələrə. Canın da çıxır, cibin də cırılır, hələ üstəlik günün altında yana-yana qalırsan. İndi bilmirəm nə edim, dərdimi kimə söyləyim? Ona görə də sizə deyirəm: "Yandım, elə yandım..."