Hələ bir neçə ay bundan əvvəl Fransa prezidenti Nikola Sarkozinin Azərbaycana səfər etməsi ilə bağlı məlumatın yayılması, ölkə ictimaiyyəti tərəfindən birmənalı qarşılanmadı. Bəziləri Fransa kimi inkişaf etmiş bir ölkənin prezidentinin Azərbaycana gəlməsini xarici siyasətin uğurlu nailiyyəti kimi, bəziləri isə ermənipərəst, daima türk və islam dünyasına düşmən gözü ilə baxan birinin Azərbaycana gəlməsini ölkə üçün təhqir hesab etdilər. Bu deyilənlər həmin ərəfədə sadəcə olaraq fikir kimi söylənilmişdi və fikir kimi də qaldı.
Sarkozi gəldi və getdi. Və indi ölkəsində dincəlir. İndi ortada açıq qalan sual ondan ibarətdir ki, bu şəxsin ölkəmizə səfəri bizim üçün təhqir oldu, yoxsa xarici siyasətimizin uğuru?
Sarkozinin gəlişi bizim üçün təhqir olmaya bilərdi. Lakin onun səfər boyu atdığı addımlar, yol verdiyi səhvlər xalqımız üçün çox böyük təhqirlərə yol açdı. İlk olaraq aeroportda fəxri qarovul tərəfindən qarşılanan Sarkozi, beynəlxalq konvensiyaları ziddinə olaraq Azərbaycan əsgərinə salam vermədi.
Həyat təcrübəmə və dünya görüşümə uyğun olaraq bunu minlərlə şəhid vermiş və ölkəmizin azadlığı uğrunda canlarından keçməyə hazır olan ordumuza təhqir kimi qəbul edirəm.
Digər tərəfdən Azərbaycana gəlməmişdən əvvəl, Ermənistanda qondarma “erməni soyqırımı” abidəsini ziyarət etdikdən sonra, ölkəmizə gələn ermənipərəst Sarkozi nədəndirsə, ermənilər tərəfindən qətliam və şəhid edilmiş soydaşlarımızın uyduğu Şəhidlər Xiyabanını ziyarət etmədi. Düzdür ki, onun şəhidlərin pak ruhlarının uyduğu Şəhidlər Xiyabanında ermənipərəst vücudunun görsənməsi heç mənim üçün də xoş deyildi. Qeyd edim ki, Sarkozinin səfərindən yaddaşımızda qalan yeganə şey, paytaxtda fransız liseyinin təməli və medal oldu. Amma məncə bu qədər təhqirin və xalqa xəyanətin qarşısında bu iki şeyin heç bir dəyəri yox idi. Əgər mən az olan yaşımla və dünya təcrübəmlə bu şeylərin təhqir olduğunu anlayıramsa, təbii ki, həyatlarını dövlətin idarəçiliyinə sərf eləmiş ölkə rəsmiləri bunu məndən də yaxşı anlayırlar. Amma niyə reaksiya göstərib tədbir görmürlər, onu özləri daha yaxşı bilirlər.

Xəyal Şükür